We doen wat site-seeing en ik toon Kim Kolkata die nu op haar beurt haar ogen uitkijkt. “Nog meer chaos dan in China!” roept ze.
Kalighat is een van de oudste wijken van Kolkata en hier staat nog een Kali temple. We krijgen een rondleiding en doen mee aan het gehele godinnen ritueel. Heel kleurrijk en bijzonder en ook al verwacht ik dat we op een gegeven moment onze portemonnee moeten trekken, ik wordt toch nog onverwachts zwaar afgezet. Ha! Het maakt niet hoe ervaren je bent in het reizen, er komt altijd een moment dat ik er toch weer instink. Flink wat roepies lichter komen we lachend weer naar buiten. Om de hoek is de missionaries van moeder Theresa. Daar valt niets te lachen. Het is gesloten op dat moment maar het gebouw is dichtgebouwd met krotten en overal zitten daklozen, zieken en hongerigen te wachten. Ook RamaKrishna heeft hier een gaarkeuken waar vele mensen met een bordje in de hand in de rij staan voor hun dagelijkse maaltijd.
Howringhee road echter is een hoofdweg waar vroeger de britten zaten en staat vol met vervallen koloniale gebouwen waar nu bazaars en appartementen in zitten. Alles ziet er vervallen uit behalve ons hotel en het Victoria Memorial ter ere van koningin Victoria. Hier bevind zich een museum met een interessant overzicht van de geschiedenis van Kolkata.
foto kolkata volgt
Ik ben toch niet helemaal rustig en wil een controle doen op de eerste druk van het textiel en besluit zaterdag toch nog “even” terug te reizen naar Sirampur. De vervangende drukker is heel druk aan de slag geweest om alles voor te bereiden en ondertussen zijn alle screens gemaakt. Na een tocht van 2 uur met de taxi kom ik aan en ben benieuwd naar een eerste blik op al de ontworpen tekeningen. Al direct wordt duidelijk dat er heel wat dingen niet correct zijn. Na lang informeren en heen en weer vragen kom ik er achter wat er allemaal van invloed is op dit teleurstellende resultaat.
Door de tijdsdruk zitten er vrij veel fouten in de screens zowel technisch als design. We hebben ook de pech dat de luchtvochtigheid extreme hoog is en dat het enorm hard begint te regenen tijdens het drukken. Technisch betekent het dat de pigment verf op waterbasis enorm uitloopt (bleed), meer dan mooi is. Er zit vrij veel tekst in de ontwerpen die nauwelijks meer leesbaar zijn en aangepast moeten worden. Dit betekent eigenlijk dat het gehele process van screenmaken tot drukken overnieuw moet maar die tijd heb ik helaas niet, alle definitieve samples moeten nog gemaakt worden. 10 verschillende ontwerpen waar ze met dit warme, natte weer, met indiaas tempo…zeker meer dan 10 dagen over gaan doen. Balen!
foto Regen/print volgt
Ik besluit om de samples te gaan maken met de verkeerde druk zodat er in ieder geval totaal produkten ontwikkeld kunnen worden en een offerte gemaakt kan worden. Ook trek ik de touwtjes wat strakker aan en begin op “westerse” wijze lijstjes te maken en een enorme to-do lijst.
Alle geprinte stoffen worden gewassen, gestoomd en gestreken en de volgende dag blijf ik thuis om te werken aan de correcties. Bij gebrek aan een echte werktafel, werk ik als een Indier zittend op de grond met alle stoffen voor me. Sandip zit naast me en noteerd alle werkaanwijzingen voor de meisjes in het naai atelier. Ook hij ziet dat ik er somber van ben en beloofd me dat alles gecorrigeerd zal worden en dat het allemaal goed komt. Dat geloof ik ook wel maar het is voornamelijk een tijdskwestie. Alles duurt hier zo ongelovelijk lang en gaat zo traag. Mijn geduld wordt enorm op de proef gesteld en de werken-in-India-frustratie is mij nu ook bekend. Voor mijn vertrek vroeg ik me af wat ik 4 weken lang moest doen, nu denk ik dat 4 weken heel krap is om 10 nieuwe produkten te ontwikkelen. Al met al, de meisjes zijn aan het broduren geslagen, Babul maakt de laatste test patronen en morgen gaan we weer naar de screenmaker voor correcties.
Ik begrijp steeds beter waarom yoga en meditatie uit India komt…Ohmmmmm
Geen opmerkingen:
Een reactie posten