Wow, wat was dat helemaal te gek om in India de diverse
locaties te bezoeken van de Qukel productieketen! Ik was met mijn gezin op
vakantie in Thailand en kon dat vanuit Bangkok uitstekend combineren met een
trip van 3 dagen naar Calcutta. Erg lief van mijn gezinnetje dat ze mij en ons
“project” dit ook helemaal gunden.
Mijn eerste bezoek met mijn kompaan voor 3 dagen, Sandip,
was aan de fabriek waar het katoen wordt geverfd met milieuvriendelijke verf. Het
reinigingssysteem waar de verf uit het spoel- en uitkookwater afgebroken wordt
alvorens lozing plaatsvindt is een zeer zeldzaam verschijnsel in dit soort landen.
Maar de interesse hierin is sterk groeiende, ze waren bezig een tweede
productie unit erbij te gaan zetten. Ze legden alle stappen helder uit, naast
onze ontwerpen hingen die van allerlei andere producten te drogen. Een vrolijk,
kleurrijk geheel.
Vervolgens naar het bedrijfje waar de printmallen worden
gemaakt, ook een bezienswaardigheid. Midden in een woonwijk, met een paar
computers die de ontwerpen van Annemiek net aankonden. De specialist was zeer
behulpzaam, haalde tussendoor even een kokosnoot met een rietje erin voor ons,
maar ook wat trucs moest uithalen om onze laatste aanpassingen of de ingeslopen
spelfouten (ze kunnen nog steeds geen Nederlands…..) te corrigeren.
De dag erop naar de werkplaats waar de vrouwen en enkele
mannen samenkomen om ons speelgoed in elkaar te zetten. Dit is in het
geboortedorp van Sandip, er zijn dus veel dochters van bevriende mensen waar
hij wat voor kan betekenen bij. Dat verklaart een deel van zijn aanstekelijke
bevlogenheid! Ze zagen me daar als de grote directeur, althans, zo voelde het.
Een beetje ongemakkelijk veel glimlachend kon ik me echter, na de
onvermijdelijke thee gedronken te hebben (was heel lekker), storten op het
aanpassen van de laatste details van de uitwerking: optimale afstand tussen de sluitingen,
afwerking van bepaalde naden, kralenkeuze voor de mobiel en het doornemen van
de kwaliteitscontroles. En ze vinden het daar ook heel erg leuk, naast dat het
een zeer welkom inkomen oplevert vinden ze het een zeer bijzonder concept en
ontwerp!
Op weg naar het CRC-Exports hoofdgebouw even stoppen voor
een “goede” lunch. Ik werd met opmerkelijk eten en eetgewoontes geconfronteerd,
ha ha. Als enige blanke in dit Indiase lekkernijen etablissement wordt er op je
gelet. Ik at daarom ook met rechts ipv mijn gebruikelijke linkerhand, geen
onverdeeld succes…..
Ter afronding naar het hoofdgebouw voor de inpaklogistiek
met eindcontrole, overleg over de contracten en leveringsvoorwaarden, en meer
informatie over de fair-trade waarborging. Nederlanders en Duitsers blijken erg
van het op papier zetten van elke mogelijkheid te zijn (als dit, dan dat), in
tegenstelling tot veel anderen. Vertrouwen, dat is waar het in de fair-trade
wereld om draait, en ze zaten er al vele jaren middenin. Daarom waren ze ook
erg blij met mijn komst: elkaar zien en met elkaar omgaan is toch onmisbaar in
lange termijnsrelaties, en dat is uiteraard de bedoeling. Ik vertrouw ze ook
echt wel, en hou van dit basisprincipe, maar heb toch wat aanvullingen op
papier bedongen, ik blijf toch een goed bedoelende Nederlander…..
Ik was zo hyperdepieper tijdens het hele verblijf dat is ’s
avonds me suf smste over hoe geweldig het allemaal niet was en dat elk
druppeltje op een gloeiende plaat van de wereld verbeteren er toch weer 1 is.
Gerard
