08-10-10 Annemiek; Afscheid

Samen met Aafke heb ik op basis van de samples en prijzen de laatstse aanpassingen gedaan. Een aantal ontwerpen zijn aangepast en het beloofd een nog betere collectie te worden. Na een nacht flink doorwerken zijn de files klaar en bezoek ik voor de laatste keer het CRC kantoor waar we nog wat zakelijke kwesties bespreken. Vervolgens gaan we met Sandip naar Serampore om mijn spullen op te halen en de werkplaats in Bandipur aan Aafke te laten zien.

afscheid van Sandip en Jainti

In Serampore worden we door Jainti ontvangen met zoete chai en pak ik mijn spullen in. Het voelt onwerkelijk dat dit de laatste keer is dat ik de Indiase familie zal zien en het afscheid valt best zwaar. Ik heb voor beide een kado en met een brok in mijn keel neem ik afscheid van ze. Ik bedank ze voor de goede zorg en warmte en spreek mijn respect uit voor Sandip die zich zo ontzettend heeft ingezet om mijn verblijf en werk zo aangenaam mogelijk te maken en het geduldig beantwoorden van mijn duizenden vragen. Moet echt wel even slikken om een traantje te voorkomen.

Saree les zodat ik weet hoe ik mijn verjaardags Saree moet dragen

Vervolgens rijden we langs dorpjes en rijstvelden naar Bandipur. Deze keer ga ik niet met het boemeltreintje maar met een luxe auto en zie weer een heel ander landschap aan me voor bijkomen en neem vele foto’s om vast te leggen waar ik vier weken heb gewoond en gewerkt.

op weg naar Bandipur

wassen langs de weg

Bandipur

In Bandipur is iedereen aan het werk en kijken de meisjes met nieuwsgierige ogen naar Aafke. Met Babul spreken we de nieuwe aanpassingen door en laten we ter plekke nog wat dingen uitvoeren. Ook hier neem ik afscheid van de immer zwijgende, lieve vrouwen en hardwerkende mannen. We maken onder veel gegiechel een groepsfoto maar op het moment van de foto zelf, kijken ze serieus in de camera.  Ik ga ze zeker missen!

Bengal Crafts groep in serieuse pose

Eenmaal terug in Kolkata slaat de vermoeidheid toe en ik verlang ernaar om eens flink uit te slapen. Het zijn vier hele intense weken geweest waarin ik samen met Sandip en de laatste week ook met Aafke, hard gewerkt heb om alles voor elkaar te krijgen. De klus is geklaard! Mijn laatste werkdag zit er op en ben zeer tevreden over het behaalde resultaat.

terug in krazy Kolkata (Aafke op snoepjes jacht)

Het werken in India was een uitdaging maar vooral een groot plezier. Ik heb genoten van de ervaringen en kan niet anders zeggen dat de Bengali hartverwarmende mensen zijn. Achter hun gesloten façade schuilt een zachtheid en vriendelijkheid die in alle schoonheid zichtbaar wordt als ze hun plotselinge brede lach tonen. Ik kom zeker nog eens terug maar eerst weekend en dan de Himalaya in! Ik verlang naar de koelte, stilte en de grootsheid van de bergen.

Tot ziens allemaal.

Namaste

        

7-10-10 Bezoek aan de workshop - de dames en heren in actie!

Vandaag zijn Annemiek en ik naar de werkplaats en het huis van Sandip geweest. Heel erg gaaf om te zien dat er daadwerkelijk een aantal dames onze speeltjes in elkaar aan het zetten zijn. Babup de pattern maker is een echte professional!

We hebben de nieuwe designs van de speeltjes designs doorgesproken met de eigenaar en de manager van de workshop. Een aantal dingen hebben de dames meteen aangepast en laten zien. Het vingerpoppetjesboek bijvoorbeeld. Morgen gaan we naar de printer om de print screens aan te passen. Annemiek heeft tot gisternacht nog nieuwe designs gemaakt en ik heb alles zitten doorrekenen om morgen en zaterdag goed de onderhandelingen met Irani van CRC in te gaan. Ook de CE markering, fair trade label en andere technische zaken komen dan aan weer bod.

Jainti en Sandip in hun keukendeur. Jainti zet weer zoete chai (waaah, wat veel melk en suiker!) en ze laat Annemiek nog even zien hoe ze haar sari moet omwikkelen.

Helaas heb ik foto's van de dames met mijn andere camera gemaakt en geen kabel meegenomen... De foto's van Annemieke volgen nog.

5-10-10 Crazy Calcutta

Calcutta is een heksenketel! Gelukkig was ik met Ethiopië vorig jaar wel wat gewend, maar deze stad doet zeker niet onder aan Addis Abeba. De geuren, geluiden, armoede, reclames op elke cm van de straat, de gele taxi's, het verkeer dat zich toeterend een weg baant door de complete chaos.
Zie hier hoe Annemiek en ik tevergeefs proberen een taxi te krijgen.

En ondanks de chaos en het drukke brutale verkeer zijn de Indiërs altijd uiterst kalm en vriendelijk. Nooit opdringerig, vriendelij, beleefd en in comtrol met een glimlach .En zelfs de honden doen hier - denken wij - aan yoga. Zouden ze hier de downward dog van hebben geleerd?

Gisteren is de jetlag ingeslagen, ik kon niet stoppen met werken tot 3uur 's nachts na skype gesprekken met Gerard en Machteld en na het zien van de samples, quotations etc. Of was het het chocoladetaartje dat we als avond eten hadden? Indiërs zijn enorme zoetekouwen en voor je het weet, zit je de hele dag door taartjes en zoete suiker rozewater ragulla's uit Calcutta (tegenwoordig Kolkata) te eten. Overigens fantastisch dat je hier overal superlekker vegetarisch kan ontbijten, lunchen en dineren natuurlijk!

Elke straat heeft vele vendors met een klein 'winkeltje'/stalletje. Daar kan je water, cola, chips, kauwgom, crackers en dat soort dingen kopen. Annemiek gaat hier voor de cola. En ook voor de ELLE India waar haar aanstaande baas Marcel Wanders in staat! Zie ook de lotus houding waarmee onze vriendelijke vendor geduldig en glimlachend wacht op zijn volgende klant.

Zojuist heerlijk gegeten in Peter Cat - sizzling tandoori and fish plates met pineapple raita. Daarna bij een stalletje snoepjes gekocht. Sta ik naast een snor (ja bijna alle Indiërs hebben een prachtige snor!) in uniform, met wat wij dachten een Nederlands epaulette op zijn schouder. Maar nee het was een Franse. Een snor die voor de Franse ambassade werkt. "Ah", zeg ik in mijn beste Frans "Enchanté!". Zegt die Indiër met een glimlach van oor tot oor "Ohm shanti to you too!" Toch een kwestie van lost in translation ;-)

4-10-10 Ontmoeting CRC en eerste fysieke check speeltjes - wat zijn ze mooi!

En ja hoor, na al die tijd bedenken hoe we het beste ouders en hun kleintjes samen kunnen laten spelen heb ik dan nu eindelijk de eerste samples in mijn handen. Wat zijn ze gaaf!

CRC is een professioneel bedrijf dat voor de westerse markt fair trade producten produceert. Linkerfoto van links naar rechts: Irani Sen (directeur), Aafke, Annemiek van Wees (ontwerpster), Sandip Bose (directeur Bengal Crafts), Babu (pattern maker en manager workshop).




Babu laat trots de woordendobbelsteen zien. Ze rollen en rammelen heel lekker! En het borduursel is echt prachtig geworden. Ongelooflijk als je bedenkt dat ze alles na de prints in 1 week af hebben gekregen, wat een mooie kwaliteit!

Vanavond gaan Annemiek en ik in detail alle speeltjes doornemen. Morgen maken we de laatste aanpassingen aan de samples, de print screens, formaat, gebruikt materiaal etc. Ik ben benieuwd naar de dames bij de workshop. Woensdag onderhandelingen met Irani. Vrijdag afscheid.

28-09-10 Annemiek: Het gaat niet helemaal goed...

Ik ben er een paar dagen tussen uit geweest om even bij te komen van de drukke lange dagen. En dat is prima gelukt. Mijn vriendin Kim uit Shanghai is een paar dagen overgekomen en ze heeft een kamer voor ons geboekt in het zeer fraaie Oberoi hotel, het beste hotel van India. Wat een contrast! Het voelt wat onwerkelijk om in dit super schone en luxe en air-conditioning marmeren ruimte te begeven na een zwetend tocht in de overvolle trein en de gare, rammelende taxi door het helse toeterende verkeer. De kamer is waanzinnig en dat bed…Ik slaap namelijk nogal spartaans op een dun hard matrasje dus dit bed bezorgt me een brede grijns op mijn gezicht. Ook de douche met warm water is een luxe. (Ik was me dagelijks met een emmer koud water en een schepje, prima te doen en heerlijk in die hitte maar wel primitief) om maar niet te spreken van het zwembad J

We doen wat site-seeing en ik toon Kim Kolkata die nu op haar beurt haar ogen uitkijkt. “Nog meer chaos dan in China!” roept ze.

Kalighat is een van de oudste wijken van Kolkata en hier staat nog een Kali temple. We krijgen een rondleiding en doen mee aan het gehele godinnen ritueel. Heel kleurrijk en bijzonder en ook al verwacht ik dat we op een gegeven moment onze portemonnee moeten trekken, ik wordt toch nog onverwachts zwaar afgezet. Ha! Het maakt niet hoe ervaren je bent in het reizen, er komt altijd een moment dat ik er toch weer instink. Flink wat roepies lichter komen we lachend weer naar buiten. Om de hoek is de missionaries van moeder Theresa. Daar valt niets te lachen. Het is gesloten op dat moment maar het gebouw is dichtgebouwd met krotten en overal zitten daklozen, zieken en hongerigen te wachten. Ook RamaKrishna heeft hier een gaarkeuken waar vele mensen met een bordje in de hand in de rij staan voor hun dagelijkse maaltijd.

Howringhee road echter is een hoofdweg waar vroeger de britten zaten en staat vol met vervallen koloniale gebouwen waar nu bazaars en appartementen in zitten. Alles ziet er vervallen uit behalve ons hotel en het Victoria Memorial ter ere van koningin Victoria. Hier bevind zich een museum met een interessant overzicht van de geschiedenis van Kolkata.

foto kolkata volgt

Ik ben toch niet helemaal rustig en wil een controle doen op de eerste druk van het textiel en besluit zaterdag toch nog “even” terug te reizen naar Sirampur. De vervangende drukker is heel druk aan de slag geweest om alles voor te bereiden en ondertussen zijn alle screens gemaakt. Na een tocht van 2 uur met de taxi kom ik aan en ben benieuwd naar een eerste blik op al de ontworpen tekeningen. Al direct wordt duidelijk dat er heel wat dingen niet correct zijn. Na lang informeren en heen en weer vragen kom ik er achter wat er allemaal van invloed is op dit teleurstellende resultaat.

Door de tijdsdruk zitten er vrij veel fouten in de screens zowel technisch als design. We hebben ook de pech dat de luchtvochtigheid extreme hoog is en dat het enorm hard begint te regenen tijdens het drukken. Technisch betekent het dat de pigment verf op waterbasis enorm uitloopt (bleed), meer dan mooi is. Er zit vrij veel tekst in de ontwerpen die nauwelijks meer leesbaar zijn en aangepast moeten worden. Dit betekent eigenlijk dat het gehele process van screenmaken tot drukken overnieuw moet maar die tijd heb ik helaas niet, alle definitieve samples moeten nog gemaakt worden. 10 verschillende ontwerpen waar ze met dit warme, natte weer, met indiaas tempo…zeker meer dan 10 dagen over gaan doen. Balen!

foto Regen/print volgt

Ik besluit om de samples te gaan maken met de verkeerde druk zodat er in ieder geval totaal produkten ontwikkeld kunnen worden en een offerte gemaakt kan worden. Ook trek ik de touwtjes wat strakker aan en begin op “westerse” wijze lijstjes te maken en een enorme to-do lijst.

Alle geprinte stoffen worden gewassen, gestoomd en gestreken en de volgende dag blijf ik thuis om te werken aan de correcties. Bij gebrek aan een echte werktafel, werk ik als een Indier zittend op de grond met alle stoffen voor me. Sandip zit naast me en noteerd alle werkaanwijzingen voor de meisjes in het naai atelier. Ook hij ziet dat ik er somber van ben en beloofd me dat alles gecorrigeerd zal worden en dat het allemaal goed komt. Dat geloof ik ook wel maar het is voornamelijk een tijdskwestie. Alles duurt hier zo ongelovelijk lang en gaat zo traag. Mijn geduld wordt enorm op de proef gesteld en de werken-in-India-frustratie is mij nu ook bekend. Voor mijn vertrek vroeg ik me af wat ik 4 weken lang moest doen, nu denk ik dat 4 weken heel krap is om 10 nieuwe produkten te ontwikkelen. Al met al, de meisjes zijn aan het broduren geslagen, Babul maakt de laatste test patronen en morgen gaan we weer naar de screenmaker voor correcties.

Ik begrijp steeds beter waarom yoga en meditatie uit India komt…Ohmmmmm

Eerste Qukel samples check

Annemiek en Bengal Crafts werken hard aan het klaar maken van de eerste Qukel samples. Nu moeten Gerard, Machteld en ik checken of we de juiste stoffen hebben, de juiste maat, verf, technieken etc. En aanpassingen maken op basis wat er technisch mogelijk is. Het gaat er ook om een balans te vinden tussen het commercieel haalbare en toch zoveel mogelijk een kans bieden aan het opbouwen van communities in Kolkata.

Hier alvast een voorproefje.
Zaterdag voor mij live te bekijken en goed te keuren. Spannend!

 Een aantal items van het vangspel voor fase 10 

 Een Indiase dame maakt een spiegel vast in het emotieboekje voor fase 9

Een deel van de woordenschat dobbelsteen

21-09-10 Annemiek: hopen dat alles op tijd klaar is.

We gaan de gemaakte pantone kleuren checken en die zien er goed uit. Ook de eerste screens zijn gecheckt en ok. Helaas heeft Babua het te druk met orders voor Durga Puja, een 4 daags feest, het equivalent van kerst en iedereen wil nieuwe sari’s en dergelijken. Maar ook hiervoor hebben we een alternatieve drukker gevonden en die gaat meteen aan de slag.

screens en kleuren checken

Terwijl we wachten op de gedrukte stoffen die volgend weekend klaar zullen zijn ben ik in Bundipur workshop om de moeilijkere samples te ontwikkelen met Babul. Er zijn een aantal designs die zelfs voor doorgewinterde patroonmakers ingewikkeld is om te begrijpen zonder uitleg. Het voornaamste struikelblok is dat als ze het product niet kennen en nooit eerder gezien hebben, ze het moeilijk vinden te begrijpen wat het is. Stap voor stap gaan we door het sample traject heen. Een aantal keren moeten sommige dingen over en soms zijn er aanpassingen nodig omdat het ontwerp gewoonweg niet uitvoerbaar is. Babul is de patroonmaker en de stille kracht van de workshop. Hij spreekt geen engels maar hij begrijpt me uitstekend en vaak zelfs in detail. Dat getuigt van veel technische kennis, of ik ben heel goed in gebaren taal…

Desondanks kost het uitvoeren van een ingewikkeld sample de gehele dag. Ik begrijp nu waarom CRC en DDiD voorstelden om 4 weken uit te trekken voor sample process. Gelukkig zijn de meeste ontwerpen vrij simpel.



Ondertussen werken de vrouwen door aan andere producten die hier geproduceerd worden. Het zijn voornamelijk decoratieve producten zoals slingers en kerstboom decoraties. Alles gebeurt op de grond en alleen ik en diegenen die achter de naaimachines zitten op een kruk. Het bakstenengebouw is onlangs neergezet en zoals vele gebouwen in India is onaf en niet echt erg mooi te noemen. Ze hebben echter de ruimte en de faciliteiten hier. En het blijft redelijk koel binnen alhoewel het niet uit te houden is als de stroom weer voor een paar uur uitvalt en de fans stoppen met draaien. De omgeving is wel heel fraai. We zitten aan de rand van Bundipur dorp tussen de rijstvelden, bamboo en palmbomen.

Het grootste deel van de dag breng ik wachtend door. Wachten op de trein, wachten op de drukker, wachten op discussie en de vertaling ervan, wachten op iedere handeling in sample maak process om stap voor stap bij te sturen of goed te keuren. Al met al heb ik het erg naar mijn zin. Er gebeurt altijd wat en iedere dag zie ik weer iets nieuws.

Bandipur handicraft workshop



Vandaag bijvoorbeeld kwamen we een vriend van Sandip tegen. Deze man is handlezer. Het is heel gewoon hier in Bengalen om een astroloog of handlezer te raadplegen. Bijna iedereen loopt met een aantal gouden en zilveren ringen ingelegd met edelstenen om de vingers. Deze hebben de kracht om je te helpen in het leven en staan voor bijvoorbeeld, kracht, gezondheid of rijkdom. Ook ik heb mijn hand laten lezen en ik kan je zeggen, de toekomst ziet er bijzonder goed voor mij uit, veel success en geluk maar ik heb wel “expensive hands” oftewel, een gat in mijn hand, hahaha. In dat geval ga ik misschien wel een gouden ring kopen met een edelsteen kopen voor meer rust en kalmte.

bijgeloof is een goede zaak hier

Ik ben me bewust dat ik een heel prettige kant van India meemaak, onder de hoede van een gerespecteerde welgestelde familie die zich bezig houdt met het welzijn van mensen. Het is echter geen rozengeur (verre van!) en maneschijn in India. Armoede, ziekte, vervuiling en overbevolking maakt het leven van de gemiddelde Indier heel zwaar en hard. Velen lopen er gehavend bij, mensen lopen op blote voeten door het vuil op straat, slapen, eten en wassen zich daar en er zijn veel bedelende kinderen. Sandip denkt erover om een grotere fair trade werkplaats te beginnen met meerdere disciplines en hiermee meer werkgelegenheid en dus inkomen te genereren. Maar eerst moeten er meer orders komen. Ook hier voelen ze de gevolgen van de economische crisis. De groep vrouwen is gedwongen 30% afgeslankt.

sandip's moeder wacht op ons

19-09-10 Annemiek; schema plannen in India

Laat in de avond kregen we bericht van de zeefraammaker dat hij het niet ziet zitten en heeft besloten geen ramen te maken…ongelovelijk maar waar. Hij deed al heel moeilijk en negatief en Sandip had hem daar al op aangesproken maar hals over kop moeten we een nieuwe zeefdruk-raammaker vinden terwijl iedereen aan het feesten is en puja houdt voor de god van machines en voertuigen. Babua de drukker weet nog iemand en daar kunnen we morgen terecht, duimen maar!

zeefdruk ramen worden gemaakt

De volgende zondagochtend rijden we op de scooter naar de fabriek van Babua. Daar is niemand te bekennen, blijkbaar hebben de werkers besloten vandaag niet te komen. Waarschijnlijk zijn ze nog moe van het feesten en de puja van gisteren. Ze blijken ook niet te komen opdagen als het hard regent bijvoorbeeld, wat het best problematisch maakt om in India te werken. Zeker gezien het hier de helft van het jaar met bakken uit de hemel komt. Als ze geld en eten hebben voor 2 dagen zijn ze blij, de rest kan ze dan weinig schelen.

puja voor de machines, gereedschap en transportmiddelen

Gelukkig kunnen we ondanks dat het een vrije zondag is toch terecht bij een andere zeefraammaker. Ze zijn welwillend om al die “gekke” dingen voor mij te printen. Na twee gecrashte ouwe computers, doet de derde het wel en maken we ter plekke de juiste digitale bestanden. Ik leer ze nog wat photoshop trucjes waar ze heel blij mee zijn. Uiteindelijk duurt het “afleveren” van de bestanden toch zo’n drie uur en vele kopjes chai. Ze denken dat ze tien dagen nodig hebben om alles gereed te maken voor sampling maar die tijd heb ik niet en ik geef ze een strakke westerse planning. Ze wiebelen hun hoofd op Indiase wijze en gaan uiteindelijk akkoord. Heb uiteraard een slag om de arm gehouden voor eventuele uitloop en ik ben benieuwd of ze de planning gaan halen. Sandip is echter vol vertrouwen en ik dus ook. Het enige wat roet in het eten kan gooien is regen…ze kunnen dan niet drukken omdat de verf dan uitloopt vanwege de hoge luchtvochtigheid, de gedrukte stof niet kan drogen, en de arbeiders komen dus vaak niet opdagen.

Later op de middag na een ongeplande middagslaap (ben blijkbaar toch best moe van al die indrukken en lange dagen), bezoeken we de Kali temple in Dakshineswa. Hier wordt de hindoe godin Kali geeerd door vele pelgrims uit de omgeving. Kali is de godin van vernietiging (opdat er iets nieuws gecreerd kan worden) en ziet er bloeddorstig uit met een ketting vol schedels om haar nek.
Het is een drukte van jewelste. Het leuke is dat de tempel ook vol zit met jonge stelletjes die daar op een keurige wijze tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Met een eenvoudige platte houten boot varen we ook nog naar het hoofdkwartier van RamaKrishna, een wereld beroemde guru die liefde en respect predikt. Het is een prachtig complex dat verrassend schoon is. Dit instituut heeft scholen en tempels over de hele wereld en gerenommeerde onderwijs instellingen die vele geleerden heeft voortgebracht. De oudste zoon van Sandip en Jainti studeerd hier informatica.

pelgrimage naar de kali tempel

Mijn gastgezin is ook hindoeistisch en iedere ochtend en avond wordt er geofferd aan de goden in huis. Dit gaat gepaard met het warme diepe geluid van geblaas op een grote zeeschelp. Dit geluid klinkt iedere ochtend en avond door de straten vanuit vele huizen. Een heel prettig geluid om bij in slaap te vallen.

20-09-10: Website qukel.com in de lucht!

Jaaaaa, de website www.qukel.com is in de lucht!
Een eerste opzet om zo geïnteresseerden, de pers en potentiële klanten van informatie te voorzien.
En het persbericht gaat er morgen uit...

Iedereen die een directe vraag heeft over deze bijzondere speelgoedlijn kan zich richten tot: info@qukel.com

Aafke van Sprundel

18-09-10 Annemiek: Bengal crafts

Het sample process gaat wat traag en de eerste tegenslag is binnen. De drukker zegt wel alles te kunnen maar ze snappen niks van de computerfiles. Ze zijn gewend aan alle prints eerst over te trekken en dat het nu meteen goed zal zijn zoals ik het digitaal heb aangeleverd vertrouwen ze niet. Het maken van de zeeframen wordt continue uitgesteld en het begint nu een beetje een frusterend verhaal te worden dat veel tijd kost met alle bezoekjes en besprekingen…wat kan ik doen? Ze krijgen nog 1 dag uitstel en anders gaan we op zoek naar een andere drukker…

Ondertussen bezoeken we een andere werkplaats van Bengal crafts en na een lange reis met brommer, boot, trein en rikshaw komen we aan in een klein dorpje waar we hartelijk ontvangen worden door een groep mensen die hier zijde en katoen weven met de hand. Ze worden iedere week betaald door sandip en hij is dus een graag geziene vriend.

Mensen van Bengal crafts

Ondertussen heeft Babul, de patroonmaker, allerlei locale winkeltjes in Serampore afgestruind om ook de laatste benodigdheden te kopen en aan het einde van de dag is de gehele buit binnen om te gaan beginnen met het maken van de echte samples.

winkelen in India

Het zijn lange dagen die we maken en we zijn eigenlijk iedere dag op pad en hard aan het werk. Ik wordt echter zeer goed verzorgd door mijn gastheer en zijn vrouw, ieder ochtend krijg ik indiase thee op bed en een uitgebreid ontbijt ( we lunchen nooit) en ‘s avonds voor het slapen gaan een stevig diner.

Een vrije dag hebben we nog niet gehad maar gelukkig is het morgen een puja (religieuze feestdag) en kunnen we iets rustiger aan doen. Hopelijk komt de drukker met goed nieuws…

Ze wilden graag met me op de foto :-)

15-09-10 Annemiek: inkoop Bura Bazaar Kolkata

We zijn naar de Bura Bazaar in Kolkata geweest, de grootste materialenmarkt van zuid west Bengalen. Het is een hele tocht om daar te komen vanuit Serampore en het behelst een overvolle trein en een nog vollere bus. Eenmaal aangekomen blijkt de markt een gigantisch wijk te zijn met allerlei produkten waar het het krankzinnige heksenketel is van mensen en verkeer die zich allemaal een weg banen door de monsoon regen langs plassen en kuilen.

Hier kopen we alle benodigde materialen voor de sample produktie van de speelgoed collectie en het valt nog niet mee om alles te vinden in dit doolhof maar met hier en daar een improvisatie vinden we uiteindelijk bijna alles wat we nodig hebben.



Bura Bazaar Kolkata


Zelfs een houten onderdeel kunnen we ter plekke laten maken in een houtwerkplaats op de markt. De mannen zijn zeer bekwaam in hun vak maar wat vooral opvallend is, is de vriendelijkheid waar alles mee gepaard gaat. We krijgen een stoel een warme chai masala in terra cotta kopjes en een half uur later is alles klaar.



houtdraaiers werken aan onderdeel voor Qukel speelgoed



Terug is de trein overval met forensen vanuit Kolkata en staan we als haringen in een ton in de overvolle trein coupe. Gelukkig staan ramen en deuren open dus waait er een frisse wind maar ook die valt weg als de trein voor de zoveelste keer stroom uitval heeft…De stroom valt geregeld uit hier in India en alles, ja zelfs de trein, stopt dan. De trein is echter vol met verkopers die werkelijk van alles verkopen. Als je zou willen kan je in de trein al je boodschappen doen en van alles eten en drinken.

openbaar vervoer in India

van alles te koop in de trein

Serampore drukkerij

Vandaag ben ik in Serampore aangekomen waar Sandip me ontvangt in zijn huis. Hij woont samen met zijn prachtige vrouw Jainty in een modern maar zeer Indiaas huis. Ik heb een fijne kamer gekregen waar ik de komende weken mijn thuis van zal maken.

Serampore ligt ongeveer 50 km ten noorden van Kolkata en is een kleine oude Deense kolonie stad met allerlei voorzieningen en oogt als een wirwar van straatjes waar je als vreemde gemakkelijk verdwaald. Het staat bekend om de vele textiel drukkerijen waar voornamelijk sari’s worden geproduceerd voor de binnenlandse markt.

Achter op de brommer zittend rijden we kris kras door de straatjes naar Babua, de drukkerij “Giant” volgens Sandip. Hij zal onze speelgoed collectie gaan drukken. Eerst wil hij de ontwerpen zien zodat ze alvast kunnen beginnen aan een eerste proefdruk en al snel onstaat er een hevige discussie. De ontwerpen blijken op allerlei manieren te kunnen worden geinterpreteerd en vol geduld leg ik ze uit wat de bedoeling is. Alle communicatie gaat ik het engels dat niet altijd even goed verstaannbaar is en de typisch Indiase hoofdwiebel is voor zowel ja als nee op te vatten maar volgens mij hebben ze het begrepen…

Sandip en Babua bespreken de druk mogelijkheden

Om goed te kunnen begrijpen wat er allemaal bij komt kijken in de produktie van de speelgoedcollectie, krijg ik een uitgebreidde rondleiding door de fabriek. Ik ben verrast door het enorme traject dat en stuk stof moet doorlopen om uiteindelijk door ons gebruikt te kunnen worden.

De stof zullen we deze week gaan inkopen op de lokale stoffenmarkt. Het moet daarna gewassen worden om alle mogelijk krimp erna te voorkomen. Van al het drukwerk wordt een zeefdrukraam gemaakt. Tegenwoordig hebben ze  computers om digitale bestanden direct te printen en te gebruiken maar een groot deel wordt nog steeds met de hand tot in ieder klein detail overgetrokken! De komst van de computer brengt technisch gezien vooruitgang maar beroofd ook veel mensen van hun enige bron van inkomsten. Om die reden wordt er nog steeds veel gebruik gemaakt van handwerk, alle monden moeten gevoed worden.

overtrekken van dessins, fotograferen van zeefdrukraam en het schoonmaken

Tijdens de besprekingen werd de keuze gesteld om acid dye (chemische verf) of pigment verf te gebruiken. De voorkeur ligt bij biologische verf maar dat is iets wat ze hier niet kunnen, alleen in Jaipur. We besluiten om pigment verf te gebruiken voor het sample traject, en dat is niet een kwestie van een blikje open trekken. Alle kleuren worden handmatig vervaardigd door verschillende pigmenten in juiste verhoudingen door elkaar te mengen. Vervolgens wordt het pigmentmengsel vloeibaar gemaakt met water en ingekookt tot de juiste dikte, een heel proces.

mengen van de kleuren, inkoken van de verf, resultaat

In Babua’s fabriek wordt blok-printen gedaan en zeefdrukken. Ook hier is niets machinaal of geautomatiseerd. De mannen die hier werken doen alles met de hand, met grote secuurheid en in rap tempo. De eventuele onzuiverheden worden met een penseel nabehandeld.



prepareren van de stof, zeefrukken, finishing touch

Nadat de bedrukte stof is gedroogd, wordt het gestoomd voor kleurvastheid, 100x gehamerd met enorme houten hamers om het zacht en glanzend te maken en dan gestreken en op de rol geplaatst…dan pas kunnen de vrouwen in de workshop er speelgoed van gaan maken…

zacht hameren van de stof, stomen voor kleurvastheid, de oudste werknemer

De fabrieken en workshops zijn naar Europese standaard erg armoedig en zeker niet arbo-geschikt maar ik zie geen verontrustende dingen. Bij het drukprocess worden ook chemicalien gebruikt die nu zonder bescherming worden gebruikt en er werd gesproken over het aanschaffen van handschoenen en dergelijken om de mensen te beschermen. CRC heeft duidelijk met zorg deze fabrikant uitgekozen. De sfeer is gemoedelijk en de mensen zien er gezond uit.

drogen van de stof, houten stempels, verfpotten

kennismaking CRC export Kolkata

13 oktober 2010, Kolkata

Na een goede vlucht en een rustig eerste weekend in Kolkata heb ik een eerste kennismaking met CRC export, onze partner in India. Ik ontmoet Irani Sen waar we al veelvuldig email contact mee hebben gehad en de rest van haar medewerkers. Irani is een statige kleine Indiase vrouw die gezag maar ook vriendelijkheid uitstraalt. Zij is samen met de zeer vriendelijke mr Walia de oprichtster van CRC-export, een bedrijf dat zich bezig houd met fair trade en promotie van locale ambachten in India. Ze introduceert me aan mr Sandip. Hij is de begeleider van de vrouwengroep waar mee ik de komende weken zal samenwerken en ik zal bij hem en zijn vrouw in hun huis in Serampore verblijven.

CRC kantoor, meisjes maken export pakketten klaar

Het kantoor bevind zich in een luxe appartmenten complex midden in de stad en er werken ongeveer 15 mensen die zich bezighouden met export, financien en logistiek. Van hier uit sturen ze ongeveer 50 kleine fair trade groepen aan in geheel India met iedere staat zijn eigen specialiteit. Ze werken voornamlijk voor de westerse markt en met name Europa en zijn zeer goed op de hoogte van de Europese standard in produktie. Irani waarschuwt me met een lach dat werken in india heel frusterend kan zijn en dat ik moet uit gaan van het slechtste zodat alles alleen maar kan meevallen…ik ben erg benieuwd. Morgen zal ik naar Serampore afreizen. Ik heb erg veel zin om te gaan beginnen na maanden van voorbereiden.

Qukel start Amsterdam

Amsterdam, zaterdag 11 september 2010

Het is alweer twee jaar geleden dat Gerard Krijger en ik na het wekelijkse woensdagavond tennis het hadden over zijn kinderen, over opvoeden en over de cursus die hij had gevolgd om meer te weten over de ontwikkeling van zijn kinderen. En hoe leuk het zou zijn als meer ouders daar iets over zouden weten, want wat gebeurd er veel die eerste 3 jaar! Van geurontwikkeling, het langzaamaan zien van meer kleuren, de motoriek die steeds fijner wordt, de woordenschatexplosie, het bewust worden van het eigen ik, de lachsalvo's als humor bij die dreumessen gaat ontstaan. Kunnen we daar iets mee? Het groot aanbieden aan elke ouder of opvoeder? Zonder cursus of boek wat toch niemand leest? Een product misschien. Speelgoed dat inzicht geeft in de ontwikkeling van het kind. Maar dat vooral erg grappig was, leuk om mee te spelen, niet zo belerend. Speelgoed eigenlijk dus meer voor de ouders om samen met hun kind te spelen dan een zoethouder om aan het kind te geven. En zo begonnen we onze reis. De reis die heeft geleid naar deze echte reis die onze ontwerper vandaag is gaan maken. De reis waarin we vrij snel Machteld Pijzel de derde partner van Qukel hebben ontmoet. Als ontwikkelingspsycholoog en vooral ook als persoon een geweldige aanvulling op ons team. Het is een heel spannend avontuur dat nu werkelijkheid aan het worden is.

Vanochtend is Annemiek van Wees (onze ontwerpster via DDiD en binnenkort ook ontwerpster bij Marcel Wanders) vertrokken om de eerste samples van Qukel speelgoed van organisch katoen fair trade te laten produceren in India. Een lijn van 10 speeltjes waarvan ieder speeltje is toegespitst op de ontwikkelingsfase van het kind op dat moment. Op 2 oktober vertrek ik zelf en ik kan niet wachten om na 2 jaar van voorbereiden, ontwikkelen, testen, praten met ouders, ontwikkelingspsychologen, retailers, en weer herontwikkelen straks eindelijk onze eerste set van 10 speeltjes in handen te hebben!

Aafke van Sprundel